در بعضي از كتاب ها مانند كتاب مفاتيحالجنان مرحوم شيخ عباس قمي آمده است كه از كتاب تحف الزاير از حضرت صادق ( ع ) نقل شده كه هرگاه حاجتي داشته باشيد و يا از امري مي ترسيد اين دعا را در كاغذي بنويس و در آخر حاجت خود را ذكر كرده و سپس آن را درگلوله اي از گل قرار داده و در ميان آب جاري يا چاهي بينداز .خداوندبه زودي گشايش در كار شما ايجاد مي كند، (مفاتيح الجنان ، ص 974 ).اما در اين كه حتماً به دست امام عصر ( عج ) مي رسد يا نه ، خدامي داند و بر فرض كه چنين باشد معلوم نيست هر نامه اي كه نوشته شود و در آب انداخته شود مورد نظر حضرتش قرار گيرد .گرچه از نظرعقيده شيعه آن حضرت به اذن خدا از همه امور مطلع و واسطه فيض خدا به بندگانش مي باشند، (اعلام الدين ، ص 270 - 269).

به نقل از سايت تبيان

نخست بايد به اين نكته توجه داشته باشيد كه همواره در تاريخ، عده‏اي طمع‏ورز و هواپرست بوده‏اند كه مي‏كوشيده‏اند تا با سوء استفاده از اعتقادات و عواطف مردم، قضايا را به سود خود تفسير و تبيين كنند. اين مسأله در مورد عقايد مذهبي و باورهاي ديني مردم مضاعف است. وجود افراد بي‏نام يا بدنام و يا حداقل معمولي در ميان برخي از سندهاي روايي، يا وجود محتوايي به دور از فهم و متناقض، نشان دهنده همين خطر انحراف مي‏باشد. اين موضوع، بحثي دردناك دارد كه بايد در جاي خود مطرح شود.

در اين راستا گفتني است كه اولاً در سند روايت «جزيره خضراء» و ثانياً در محتويات اين روايت و ثالثاً در باب وثاقت شخصي كه اين داستان را نقل كرده (علي بن فاضل مازندراني) بحث و نظرهاي متفاوتي وجود دارد و اكثر علماي طراز اول شيعي - چه در دوران گذشته و چه در عصر اخير - اين روايت را صحيح و موثّق نمي‏دانند. بنابراين، اصل روايت جزيره خضراء محل ترديد جدي است، تا چه رسد به انطباق آن بر مثلّث برمودا.

براي آگاهي بيشتر ر.ك: سيد جعفر مرتضي عاملي، جزيره خضراء افسانه يا واقعيت؟، ترجمه: محمد سپهري، بخش سوم.

در پاسخ بايد گفت نه تنها در جمكران؛ بلكه در بعضي از شهرها معمولاً محلي به نام چاه صاحب الزمان موجود است كه برخي گمان مي‏كنند حضرت دستور حفر آن را داده يا ايشان در آنجا ديده شده‏اند و يا از آب آن چاه نوشيده‏اند؛ ولي هيچ يك از اين نكات صحيح به نظر نمي‏رسد.

قضيه چاه امام زمان‏عليه السلام در مسجد مقدس جمكران و شهرهاي ديگر، از اين قرار است كه مرحوم حاج شيخ عباس قمي‏ قدس سره در مفاتيح الجنان از تحفة الزائر از امام صادق‏عليه السلام روايتي نقل مي‏كند كه: «هر گاه تو را حاجتي به سوي خداي تعالي، باشد يا از امري خائف و ترسان باشي. در كاغذي بنويس و در آب جاري يا چاه بينداز...». اين يك نوع ارتباط و سخن گفتن با خدا است.

مرحوم علامه مجلسي در روايتي مي‏فرمايد: «اگر حاجت و گرفتاري داشتي با حضرت حجت (عج) چنين مكاتبه كن و حاجت خود را بنويس و در چاه يا نهر بينداز».بحارالانوار، ج 102، ص 234.

البته معناي عريضه‏نويسي اين نيست كه حضرت حجت آن نوشته را باز مي‏كند يا مي‏خواند؛ بلكه خدا و رسول او و اهل بيت عصمت و طهارت‏عليهم السلام از نيت‏هاي ما و آنچه در ذهن و دل ما مي‏گذرد، آگاهند؛ چه رسد به نوشته‏هاي ما، آن هم در صورت گرفتاري و توسّل به آن عزيزان. در واقع خواسته‏اند به ما ياد دهند كه با محبوب و صاحب خود ارتباط برقرار كنيم و همان‏طور كه براي محبوب‏هاي دنيوي ابراز علاقه و محبت مي‏نماييم، بتوانيم با مولاي خود هم نامه‏نگاري كنيم.

حال از آنجا كه چاه و آب روان در دسترس همه نيست، مؤمنان در بعضي از شهرها و در مسجد جمكران، چاهي حفر نموده‏اند كه مردم عريضه‏هاي خود را درون آن بيندازند.